Koeweit: een evaluatie

Bijna twee weken terug. De eerste dagen nog een beetje zoekende, maar met het stijgen van het kwik verbetert ook mijn humeur. Zo vreselijk is het nou ook weer niet om terug te zijn in het land van het varkensvlees. Ook fijn dat ik weer gewoon overdag mag eten op straat: zo’n Ramadan is niet erg praktisch voor niet-moslims. Vooral niet als het tegen de 50 graden loopt, want ja, als ze je betrappen op eten of drinken in het openbaar verdwijn je voor de rest van de maand in de gevangenis (om nog maar niet te spreken over de boete die erbovenop komt). En ik heb horen zeggen dat dat toch niet echt een pretje is in de Golf, ondanks alle pracht en praal.

Vijf maanden in Koeweit: een eerste kennismaking met een fascinerend land. Echt begrijpen doe ik het nog niet, daarvoor is nog minstens een half leven extra nodig, maar het begin is er. Koeweit is een plaats waar aan de ene kant alles kan en alles mogelijk is (in het geval van de Westerse expat), maar ook een plaats waar je uitgebuit en mishandeld kunt worden (in het geval van de arbeiders van het subcontinent). De Koeweitis die ik heb ontmoet staan in schril contrast tot de Koeweitis die ik ken uit de media: Koeweitis die kindermeisjes en schoonmaaksters verkrachten en mishandelen en Koeweitis die schieten op Indiërs ‘omdat er geen alternatief doelwit aanwezig was’. Het percentage gekken lijkt hier net iets hoger te liggen dan het wereldwijde gemiddelde, zeg maar.

Er is hier een hele sociale hiërarchie, waarbij Koeweitis bovenaan staan, gevolgd door andere Golf Arabieren, Amerikanen en andere Europeanen. Onderaan de ladder staan – verbazingwekkend genoeg – niet-Golf Arabieren (in de Golf geen pan-Arabisme) en Aziaten, zoals Indiërs, Pakistanis en Filipinos. De laatste groepen worden soms behandeld alsof ze niet menselijk zijn, zoals bijvoorbeeld blijkt uit het bovenstaande schietincident. De luxe waarin Westerlingen hier kunnen leven staat in schril contrast met de armoede van de ongeschoolde Indiërs, die een hongerloontje verdienen en in speciale kampen wonen. Een realiteit waar je in de gouden kooi van de ambassade vooral over hoort praten, maar waar je nauwelijks mee geconfronteerd zult worden.

De afgelopen maanden heb ik veel vragen gekregen over vrouwen in Koeweit en het leven als vrouw in Koeweit. Daar wil ik nog wel een aantal woorden over zeggen. Laat ik beginnen met zeggen dat vrouwen in Koeweit het zo slecht nog niet hebben, vooral vergeleken met de buurlanden. Dit is Koeweit en niet Saoedi-Arabië, dus vrouwen mogen gewoon autorijden. Ook hoeven ze niet verplicht een hoofddoek te dragen, en niet alle Koeweitse vrouwen doen dit dan ook. Koeweitse vrouwen stoppen niet perse met werken als ze trouwen (in tegendeel, al hun inkomsten zijn voor henzelf, de man wordt geacht het gezin te onderhouden, dus van haar loon kan de vrouw ongegeneerd shoppen) en kunnen de meeste beroepen uitoefenen. Zo bestaan er bijvoorbeeld vrouwelijke parlementariërs. Desalniettemin valt er nog veel te verbeteren, van complete gelijkheid is helaas nog geen sprake. Zo zijn er bijvoorbeeld nog geen vrouwelijke rechters en kunnen Koeweitse vrouwen die trouwen met een niet-Koeweitse man de Koeweitse nationaliteit niet doorgeven aan hun kinderen.

Op de vraag ‘wie onderdrukt wie’ is echter geen gemakkelijk antwoord te geven. Hoewel de man en de vrouw in theorie niet gelijk zijn is er ook de praktijk. Moeders wil is wet. Uitgaan met een jongeman is op zijn kosten, soms ook als het om een gewone vriend gaat. Meisjes ophalen en thuisbrengen is vanzelfsprekend. Een hoffelijkheid die voor de Nederlandse mannen niet altijd vanzelfsprekend meer is 😉 En je hoeft maar ‘please?’ te zeggen en lief te glimlachen, en je krijgt als vrouw hier alles voor elkaar. Zo stonden Tatiana en ik al eens op het hoogste punt van Koeweit in de Alhamra toren, eigenlijk verboden voor gewone stervelingen/mensen die niet in de toren wonen.

Als Westerse vrouw is het geen enkel probleem om in Koeweit te wonen en werken. Ik heb mij nergens in de Arabische wereld veiliger en prettiger gevoeld dan in de Golf. Mannen kijken, maar laten je over het algemeen met rust, vooral als je op pad bent met een andere man. Zo ben ik tijdens het WK regelmatig naar een café gegaan om voetbal te kijken, maar zelfs als een van de enige meisjes (!!) werd ik nauwelijks aangesproken, laat staan lastig gevallen. Terwijl ik het toch helemaal niet erg gevonden had als een rijke oliesjeik mij mee uit gevraagd had 😛 Over date-verzoeken niets te klagen, maar die sjeik zat er helaas niet bij 😛

Volg The Life and Times Of A Dutchie Abroad op Facebook en Twitter!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s